Chapter Text
Hindi naman talaga balak ni Chi Cheng pumasok.
Hindi sa ganitong klase ng lugar.
At lalong hindi sa ganitong klase ng trabaho.
Pero nauunawaan ni Chi Cheng na minsan, hindi tinatanong ng buhay kung ano ang balak mo, kung ano ang gusto mo.
Sa lugar na ito, walang puwang ang salitang pagpipilian.
“Sigurado ka na ba?” tanong ni Chengyu, matalik na kaibigan ni Cheng, nakasandal sa pinto ng back entrance, hawak ang sigarilyong halos maubos na.
Hindi agad sumagot si Chi Cheng, nakatingala lang siya sa gusali. Tatlong palapag ng ilaw at salamin, at ng isang klaseng buhay na hindi niya pa nasusubukan.
Hindi ito simpleng bar, hindi lang basta sayawan o inuman. Dito mas tahimik ang negosyo at mas maingat ang pagtatago.
Club. O club?
Club ang tawag dito kapag kailangang ipaliwanag sa labas. Pero sa loob, iba ang pangalan nito. Hindi binabanggit, pero alam ng lahat.
Here, they don’t sell things; they sell bodies, time, and dignity.
Dahil sa mundong ito, hindi lahat ay may karapatang pumili. May mga taong ibinebenta, at may mga taong may kapangyarihang bumili.
Kaya hindi lahat ay may karapatang pumili kung magiging sino sila sa dalawa.
Dahil para sa mayayaman, ang halaga ng tao ay hindi nasusukat sa kung sino siya, kundi sa kung gaano siya kapaki-pakinabang sa sistema at kung gaano kadali ang tawagin itong 'trabaho,' sa halip na pagsasamantala.
“Magkano?” diretso niyang tanong nang hindi nililingon si Chengyu.
Kilala niya ang kaibigan niya nang sapat para malaman kung anong makikita niya roon kapag nagtagpo ang mga mata nila. Awa.
Parehong awa na minsan na rin niyang ibinigay noong si Chengyu ang walang-wala. Ayaw niyang makita iyon ngayon. Ayaw niyang siya naman ang nasa ganoong pwesto.
Humugot ng malalim na hininga si Chengyu, saka tumawa nang mahina.
“Kung server ka, limang daan at singkwenta pesos sa isang araw,” sabi niya. “Pero on-call lang. Walang kasiguraduhan kung matatawagan ka ulit kinabukasan. Sampung oras ang shift.”
Napatingin si Chi Cheng. “Sampung oras?! Hindi ba bawal 'yon?”
“Tingin mo rehistrado ‘tong lugar?” sagot ni Chengyu, halos walang emosyon. “Hindi ito dumadaan sa DOLE, Cheng. Kung may magtanong, wala kang isasagot. Tingin mo may tangang maglalagay nito sa resume nila?”
“Tsaka,” dagdag niya, mas mababa ang boses, “may limang daan pa bang sahod ngayon, lalo para sa undergrad? At saka, hindi ka naman papasok sa darating na semester, ‘di ba?”
“Oo,” sagot ni Cheng, pilit na kalmado. “Balak ko sana magdalawang part-time. Para kahit papaano, doble kita sa isang araw. Pero kung sampung oras na agad sa isa pa lang…”
Hindi na siya pinatapos ni Chengyu. “Kung server ka,” ulit niya, mas malinaw ngayon ang diin.
“…May iba pa?”
May saglit na katahimikan bago sumagot si Chengyu. Parang sinusukat niya kung gaano kalalim ang kayang pasukin ng kausap niya.
“Mas malaki ang kita.”
“Paano?” Hindi na napansin ni Cheng na masyado siyang mabilis sumagot.
“Ganiyan ka na agad?” tanong ni Chengyu. “Wala man lang ‘ano ang kapalit’ tulad ng lagi mong tanong?”
Hindi na nag-isip si Chi Cheng. “Sabihin mo na lang. Magkano?”
Mas bumigat ang hangin sa paligid nila bago pa man makasagot si Chengyu. “Isang gabi,” sabi niya nang dahan-dahan, “kaya mong kitain ang kinikita mo sa isang linggo. Minsan higit pa.”
Doon lalo napalingon si Chi Cheng, hindi dahil nagulat siya, kundi dahil nagsimula siyang magbilang.
Tuition. Kuryente. Bigas. Gamot.
Lahat ng iyon sa isang gabi lang?
At pinakanakakagalit doon, hindi na niya naisip kung mali ba iyon. Ang una niyang naisip ay ilang gabi kaya bago sila makaraos?
“…Anong kapalit?” tanong niya sa wakas.
Ngumiti si Chengyu ngayon na narinig na niya ang tanong mula sa kaibigan. Tangina, parehas na sila ngayon.
“Hindi ka na tatanungin kung okay ka pa.”
The entrance alone already told him who this place was built for.
Mahigpit ang bantay. Guards and bouncers stood like a wall, scanning every face that came near. IDs were checked with more care than necessary, but it was not really about identification. It was about recognition.
You either belonged, or you didn’t.
May mga pangalan na hindi na kailangang banggitin. May mga mukha na hindi na kailangang tanungin.
And then there were people like Chi Cheng.
He watched as a man in a pressed suit walked past them without a word. No ID, no questions. Just a brief nod from the guard, and the door opened.
Power did not need proof.
“Stay close,” sabi ni Chengyu habang naglalakad sila sa hallway. “Huwag kang tititig kung kani-kanino.”
Tahimik lang si Chi Cheng, pero ramdam niya ang bigat ng bawat tingin na hindi naman direktang nakatuon sa kanya. Para bang kahit hindi siya pinapansin, alam na agad kung saan siya lulugar.
Pagpasok nila, sinalubong siya ng malamig na hangin.
Iba ang hangin sa loob. Kontrolado, kalkulado.
Parang lahat ng tao rito may kanya-kanyang pwesto sa isang sistemang matagal nang umiikot bago pa siya dumating. Parang lahat ng tao alam kung nasaan ang lugar nila sa tatsulok.
May mga nakaupo na parang kanila ang lugar, may mga nakatayo na parang naghihintay ng utos, at may mga gumagalaw na parang sanay nang panoorin.
Walang naliligaw, lahat ay may silbi.
At si Chi Cheng? Wala pa.
Wala pa siyang lugar sa loob ng ganitong klaseng mundo.
“Wala kang gagawin na ikakakuha ng atensyon,” dagdag ni Chengyu. “Observe ka lang. At…”
“‘Wag ako magmumukhang baguhan,” sagot ni Chi Cheng, diretso.
Napatingin si Chengyu sa kanya. “…Hindi. ‘Wag kang magmumukhang mahina."
Pagpasok nila sa main floor, doon na tumama lahat.
The lights, music, and bodies. The place is not messy, but not organized either.
Matingkad ang mga ilaw pero mas matingkad ang mga anino. Sa bawat sulok, makikita mo ang mga kampanteng nakaupo, babae man o lalaki, bawat isa ay may hawak na baso habang nanonood ng mga buhay na itinitinda at namimili sa mga inilalakong katawan sa entablado.
There was something almost sickening about their suits and ties, their dresses. Symbols of integrity and respect worn so easily, only to become masks in a place where those same values no longer applied.
These same people would return home to their families, wives, and children, hahalik sa noo na parang karapat-dapat pa rin silang igalang.
Pero dito, wala silang pakundangan kung lumapa ng tingin, at walang awat sa paghingi ng aliw sa mga babae at lalaking sumasayaw.
Napatigil si Chi Cheng nang masagap ng pandinig niya ang usapan sa isang lamesang malapit sa kanila.
“Tignan mo iyong nasa gilid, ang halimaw gumiling,” puna ng isang lalaking naka-barong, tila galing pa sa isang pormal na pagtitipon.
Sumimsim ang kausap nito sa kanyang scotch bago sumagot nang may halong panunuya. “Maluwag na 'yan. Noong nakaraang linggo lang, si Congressman Santi ang kumuha diyan. Kababalik lang niyan kahapon. Pinagsawaan na.”
Nagulat si Cheng at napalunok, hindi niya namalayang humigpit ang hawak niya sa manggas niya. Napalingon siya sa kaibigan, umaasang makakakita ng kahit ano.
“Tangina…” mahina niyang bulong.
Tila alam na ni Chengyu ang sasabihin niya. “Hindi iyan ang pinakamasahol na maririnig mo, Cheng.”
“Hindi ba sila…” natigilan si Cheng bago itinuloy, “mga opisyal?”
Sandaling huminto si Chengyu at tinitigan siya nang may pait sa mga mata. “Mas mataas posisyon, mas mahal bumili. Cheng, walang pumasok sa pintong ito nang hindi alam ang kapalit. Pinipili nilang mababoy kaysa mamatay sa gutom. Masasanay ka rin.”
Masasanay ka rin.
Nanatiling nakatayo si Cheng sa gitna ng ingay, pakiramdam niya biglang lumiit ang mundo.
Muling nagsalita ang isang lalaking nasa VIP.
“Taasan mo pa contribution mo sa women’s shelter project,” sabi ng senador habang hindi inaalis ang tingin sa entablado.
Tumawa ang kausap niya. “Tax write-off lang naman.”
“‘Yong nasa front row ang binebenta nila ngayon. Mataas ang starting bid niyan, 'Yor. Baka gusto mong sumali mamaya?”
Mayor? Putangina. Isang alkalde na dapat ay naglilingkod sa bayan, narito para mamili ng laman na parang pumipili lang ng putahe sa karinderya.
Doon naintindihan ni Cheng ang malupit na katotohanan. Ang lugar na ito ay hindi lang club. Isa itong pamilihan.
Hindi alahas ang nakalatag at hindi ari-arian ang pinapahalagahan. Mga tao.
And these professionals were the very same people who had the privilege of choice. Dahil sila ang may pera, sila ang may kapangyarihang bumili.
At dahil sila ang may kapangyarihan, sila rin ang may karapatang pumili kung sino ang may halaga.
Napansin din ni Cheng ang mga puting papel na nakalatag sa bawat lamesa ng mga VIP. Mga papel na nakadikit sa isang kahoy. Hindi niya maaninag kung ano ang nakasulat at kung para saan iyon.
Tangina, ito na iyon.
“Chengyu.”
Isang boses ang bumasag sa pagtitig ni Cheng sa mga VIP.
Napalingon agad si Chengyu. “Boss,” sagot niya habang bahagyang yumuyuko.
Lumapit ang lalaki mula sa kabilang hallway, at kahit walang nagsasalita, kusang lumuluwag ang daan para sa kaniya. Maayos ang bihis nito, too polished. Pero sa kung anong dahilan, mas lalo siyang bumabagay sa lugar.
Tumingin ito kay Chi Cheng mula ulo hanggang paa. When their eyes met, Chi Cheng knew.
Jiang Xiaoshuai o Shuai. The co-owner. Ayon kay Chengyu.
“Bagong recruit?” tanong niya, mahinahon lang, pero ramdam ni Cheng na sinusukat siya.
“Hindi pa po,” sagot ni Chengyu. “Tinitingnan pa lang po kung tatagal.”
Bahagyang umangat ang tingin ni Shuai kay Cheng, tila ina-assess kung anong klaseng desperasyon ang bitbit niya.
“He won’t last a week.”
Napalingon si Chi Cheng, hindi kay Shuai nanggaling ang boses. Sa second floor.
May lalaking nakasandal sa railing, isang kamay nakapulupot sa baso habang tahimik na pinagmamasdan ang ibaba.
Wu Suowei.
Hindi pa sila nagkikita, pero alam agad ni Chi Cheng na siya iyon.
Siguro dahil sa mga kuwento ni Chengyu, siguro dahil walang ibang maaaring magdala ng ganoong klaseng tingin. Iyong tipong para bang sanay siyang tumingin sa tao at alamin agad kung magkano ang halaga nito.
Mas matanda raw si Wu Suowei kaysa inaasahan niya. Hindi lang sa edad, kundi sa paraan ng pagdala niya rin sa sarili.
Nakasuot ito ng fitted black trousers na humahapit sa hita, at may katamtamang taas na takong. May manipis na singsing sa daliri at bahagyang marka ng lipstick sa gilid ng baso niya.
At lalong hindi nakaligtas sa tingin ni Wu Suowei ang itsura ni Chi Cheng.
Black rolled long sleeves at denim na pantalon. Walang kahit anong effort magmukhang kaakit-akit.
“Masyadong bago,” bulong ni Suowei sa sarili.
Hindi gusto ni Wu Suowei ang mga baguhan. Hindi dahil mahina ang mga ito, kundi dahil sila ang pinakamadaling maalala.
Sapat na ang paraan ng pagtitig ni Suowei para maramdaman ni Cheng na hinuhubaran siya ng dignidad habang sinusukat ng mga mata nito ang halaga niya.
He won’t last a week.
Hindi sumagot sina Xiaoshuai at Chengyu. Saglit na napatingin si Chengyu kay Suowei bago umiwas, parang may naalala siyang ayaw na niyang balikan.
Lahat tila naghihintay ng reaksyon ni Cheng.
Pero imbes na sumagot nang pabalang, bahagyang yumuko ito. “Pasensya na po kung istorbo,” mahina niyang sabi.
Doon unang nagbago nang bahagya ang tingin ni Suowei. Hindi dahil humanga siya, kundi dahil bihira ang mga taong marunong agad lumugar.
“Chengyu,” sabi ni Suowei habang hindi pa rin inaalis ang tingin kay Cheng. “Office. Now.”
Walang nagtangkang magtanong habang naglalakad sila paakyat. Hindi niya maiwasang isipin na may kakaiba kay Suowei kumpara sa ibang lalaking may pera sa ibaba.
Iyong mga nasa VIP tables, halatang ipinanganak na may kapangyarihan.
Pero si Wu Suowei? Parang taong minsang ginutom ng mundo bago natutong manlamon pabalik.
Habang umaakyat sila, ramdam ni Cheng ang mga matang sumusunod sa bawat hakbang niya.
Hindi paghanga, hindi pa. Mas malapit sa pag-uusisa, sa paghuhusga.
Sa tahimik na pagtataya kung magkano ang magiging halaga niya rito.
Magkano kaya ang batang iyon kapag tuluyan nang natuto?
Pagpasok nila sa opisina, agad na naramdaman ni Cheng kung gaano kalayo ang pagitan ng mundong ito sa buhay niya.
Mula roon, kitang-kita niya ang lahat. Ang mga customer at mga empleyado. Ang mga taong nagbabayad at ang mga taong kailangang magbenta ng kung anong meron sila para mabuhay.
Hindi agad lumingon si Wu Suowei nang magsalita. “Name?”
“Chi Cheng po.” Diretso niyang sagot.
“Experience.”
“…Wala po.”
Huminto ang bahagyang paggalaw ni Suowei nang marinig 'yon. Dahan-dahan siyang humarap. “Wala?” ulit ni Suowei.
Saglit bumaba ang tingin niya sa mga kamay ni Chi Cheng. Napansin niyang wala itong kalyo. Estudyante.
Hindi pa sanay sa trabaho, at mas lalong hindi pa sanay magsinungaling tungkol sa pagod.
“Then why are you here?” dugtong nito.
Simple lang ang tanong, pero walang espasyo para magsinungaling.
Marami siyang pwedeng sabihin. Pwede niyang banggitin ang tuition na hindi na kayang bayaran, ang mga gabing kinakapos sila sa pagkain, o ang mga bayaring mas mabilis dumating kaysa perang kinikita nila.
Pero sa lugar na iyon, pakiramdam niya wala namang saysay ang paliwanag.
Hindi naman bago kay Wu Suowei ang mga katulad niya.
Lumunok si Cheng. “Para po sa pera.” Hindi niya pinilit magtunog matapang.
“May mga kapatid po akong pinapaaral,” dagdag niya habang pilit iniiwasang manginig ang boses niya. “Hindi po ako makaka-enroll next sem kapag wala akong mahanap na trabaho.”
Tahimik lang si Suowei habang nakatingin sa kaniya. Walang awa sa mata.
“Everyone here is selling something,” sabi niya nang mahinahon. “Ang kaibahan lang, may mga taong kayang itago kung ano ang binebenta nila.”
Lumapit siya hanggang halos magkatapat na sila.
“Question is,” mahinang sabi ni Suowei, “what are you willing to lose for it?”
Napayuko si Cheng. “Depende kung magkano, Sir- ay Ma’am-”
Doon unang ngumiti si Wu Suowei. Ah, isa na namang taong kayang baliin ng gutom.
At mula noon, hindi na nito inulit pa ang mga salitang: He won’t last a week.
“I prefer the latter. And you’re dismissed, see you tomorrow.”
The next day, the office did not feel like a room anymore.
It felt like a threshold, like something you step into and slowly forget what you were before you entered.
Hindi nakaupo si Wu Suowei, nanatili siya malapit sa salamin. “Come closer.”
There was no edge in his voice, no impatience. It was calm in a way that did not invite refusal. It simply assumed movement would happen, so Cheng moved.
Each step felt louder than it should have been. Carpet was supposed to soften sound, but somehow it only made him more aware of his own presence. Pakiramdam niya bawat galaw niya may katumbas na paghuhusga.
“Stop.” At huminto siya agad. “Look at me.” Suowei added. Dahan-dahang tinaas ni Cheng ang tingin.
“Masyado kang nahihiya,” sabi ni Suowei habang pinagmamasdan siya.
“Hindi po ako sanay sa ganito, m-ma’am.” Utal na sagot ni Cheng, pero naiintindihan niyang kailangan niya ang trabaho.
“Pero nandito ka.”
“Opo.” Simpleng sagot ni Cheng.
“Bakit?” Suowei asked, tilting his head a little.
Napahigpit ang hawak ni Cheng sa sariling daliri. “Hindi po nagbabago ang sagot ko."
Tumahimik si Suowei bago muling nagsalita. “Ikaw ang panganay?”
“Opo.” Isang tanong, isang sagot.
“Bakit hindi ikaw ang maunang mag-aral? Tutal ikaw ang unang makakatapos.”
Napayuko si Cheng. “Nag-iipon ako, ma’am. Gusto ko po sana mag-enroll next sem.” Ngumiti nang mapait. “Hindi po pwede ngayon kasi wala talagang kakainin.”
Habang tumatagal ang katahimikan, mas lalo nararamdaman ni Cheng kung gaano siya nanliliit sa harap nito.
“Lakad.”
Kaya lumakad siya. Hindi nagmamadali, ngunit hindi rin naman nag-aalinlangan. Nangangapa pa rin ang katawan niya kung nababagay ba siya sa ganitong lugar.
“Ulitin mo, mas mabagal.” Suowei ordered once again.
Cheng exhaled once through his nose and repeated it, slower this time. Suowei did not react immediately.
Suowei showed no emotion as he ordered, “Off jacket.”
Hindi na siya nagdalawang-isip, agad niyang hinubad ang suot niyang jacket.
Hindi lumambot ang tingin ni Suowei, kung tutuusin, mas tumalim pa. “Tignan mo ako sa mata habang nagsasalita ka. Go on, speak.”
Cheng lifted his gaze slowly. This was not about words, it was about whether he could hold himself together while being seen. May hiya, kaba at pagod na pilit tinatago.
“Kailangan ko po talaga ng trabaho.”
“Hmm,” sagot niya habang mabagal na umiikot sa kinatatayuan ni Cheng.
“Sure, okay. Wala akong pake, tutal I know you will learn eventually."
It was not a praise nor an insult, just a flat statement.
A silence stretched, and then, “Mask.”
A staff member entered without announcement, as if waiting outside had been part of the routine. They placed a black mask on the table between them.
Cheng stared at it for a moment, his hand moved slowly when he reached for it, and then he lifted it. “Ito po ‘yung…” Napalunok si Cheng.
“Yes. Wear it.” Mabilis siyang pinutol ni Suowei.
Slowly, he placed it over his face, the world changed in a way that was not immediate. Sound became slightly distant. The feeling was not freedom, neither was it safety.
And then he was no longer simply standing in a room.
He was being introduced to it.
The black mask grew heavier with each passing second, though it was nothing more than a thin strip of fabric covering half his face.
Ngunit pakiramdam ni Cheng ay binabago nito ang paraan ng pagtingin sa kaniya ng mundo, at maging ng sarili niya.
O baka naman iyon talaga ang buong punto ng lugar na ito. Ang burahin kung sino ka sa labas para maging kapaki-pakinabang ka sa loob.
Tahimik lang si Suowei habang pinagmamasdan siya, nakaupo sa couch malapit sa malawak na bintana. Nakapatong ang isang binti nito sa isa.
Dahan-dahan niyang iniikot ang alak sa kanyang baso, walang emosyon ang kanyang magandang mukha. "Mas bagay," maikling saad ni Suowei.
Bago pa man siya makasagot, may kumatok muli sa pinto ng opisina.
"Pasok," utos ni Suowei.
Bumukas ang pinto at iniluwa nito ang isang babaeng sa tingin ni Cheng ay nasa late twenties.
Maayos ang kanyang pagkaka-makeup at suot ang isang manipis na slip dress, ngunit sa kabila ng mapang-akit na bihis ay bakas sa kanyang mga mata ang parehong uri ng hiya at pag-aalinlangan na pilit ding itinatago ni Cheng.
"Cheng, this is Leah. And Leah, this is Cheng," panimula ni Suowei. "For tonight, you two will be partnered up for your first performance.”
Their eyes met, and in that silent glance, Cheng and Leah instantly understood each other. No words were needed, both carried the same crushing weight and the desperate need for money.
Sa mundong ito, hindi na kailangan ng mahabang paliwanag para makilala ang kapwa mo desperado.
"Your performance will judge how long you get to stay here," pagpapatuloy ni Suowei. "The more sensual and marketable it is, the longer you get to stay. Contract will be offered after tonight.”
"S-Sensual...?" bulong ni Leah, bahagyang nanginig ang boses sa gulat. "With a partner po, sir?”
"Yes, Leah. With Cheng. Is there any objection to that?" Bahagyang sumandal si Suowei sa couch, pinapanood ang unti-unting pagdurog sa pride ng dalawang taong nasa harap niya. "Hindi ko naman kayo pinipilit. Wala pa naman kayong kontrata, you can still walk out that door right now.”
Alam ni Cheng na bukas ang pinto sa likod nila, na pwedeng-pwede silang tumalikod at umalis. Pero alam din niya ang reyalidad na naghihintay sa labas ng club na ito.
"Pero gutom pa rin ang pamilya niyo pag-uwi," dugtong ni Suowei. Ang kanyang boses ay parang isang hatol ng kamatayan na tuluyang bumasag sa huling pag-asa nina Cheng.
Pagbaba nila sa main floor, ang backstage ay punong-puno ng tensyon. Walang kibuan sina Cheng at Leah habang hinihintay ang kanilang hudyat.
Ang pagtulak sa kanila palabas ng kurtina ay tila paghulog sa kanila sa isang hukay ng mga gutom na leon.
Ang entablado ay may matatayog na chrome poles kung saan nagsisimula nang umikot at sumayaw ang mga kababaihan, na napaliligiran din ng mga lalaking dahan-dahang sumasayaw.
Ang buong paligid ay napaliligiran ng mga VIP tables kung saan nakaupo ang mga naturang bibili sa kanila.
Nang tumama ang pulang spotlight sa kanilang dalawa kasabay ng mga beterano sa lugar na ito, nagsimulang umalingawngaw ang isang mabagal, mabigat, at mapang-akit na musika.
Alam ni Cheng na wala nang balikan ito.
Your performance will judge how long you get to stay here.
Cheng doesn’t want to stay in this hell, ngunit hindi niya rin alam kung sasapat ba ang kita sa isang gabi lang para sa kailangan nila sa bahay.
Kaya kahit labag sa loob niya, kailangan niyang magpakitang-gilas kung gusto niyang may maiuwing pambili ng bigas at pambayad sa kuryente bukas.
Humarap siya kay Leah. Hinawakan niya ito sa bewang, at kahit naramdaman niya ang bahagyang paninigas ng katawan ng babae, pilit nilang isinayaw ang kanilang mga sarili sa mabagal na ritmo.
Ang unang paglapat ng kanilang mga labi ay may pait, ngunit habang lumalalim ang kanta ay binalot na sila ng init ng mga ilaw at ng amoy ng mamahaling alak sa paligid. Kailangan nilang gawin nang maayos ang trabaho nila.
Mula sa mga labi, bumaba ang mga halik ni Cheng patungo sa leeg ni Leah, dahan-dahan, mapang-akit, hanggang sa kurbada ng collarbones nito.
Ramdam niya ang mabilis at marahas na tibok ng puso ng babae, hindi dahil sa totoong pagnanasa, kundi dahil sa kahihiyan sa harap ng mga taong malaswang nanonood.
Mukhang nabawi naman na ni Leah ang isip niya at nagsimula nang gumanti.
Iniangat ng babae ang kanyang mga kamay, marahas na hinawakan ang panga ni Cheng, at hinalikan ito pabalik nang may pwersa.
Bumaba ang mga palad ni Leah sa dibdib ni Cheng, pinalusot sa pagitan ng nakabukas na mga butones ng kanyang polo, pababa sa tiyan nito.
Ang hiyawan ng mga kustomer ay lalong umingay. Sa puntong iyon, tila may sumabog na kung ano sa loob ni Cheng. Kung dudurugin din lang ang kanyang dangal, gagawin na niya itong sulit.
Gagamitin niya ang kanyang katawan para makuha ang bawat sentimo ng mga mayayamang tarantado sa ibaba.
Naging agresibo ang kanyang bawat galaw. Binuhat niya si Leah, isinandal chrome pole, at hinalikan mula sa dibdib pababa sa kurbada ng bewang, hanggang sa makinis na hita at binti ng babae.
Ang malalaking kamay ni Cheng ay mahigpit na nakakapit at nag-iiwan ng mapulang marka sa balat ni Leah habang sumasabay ang kanyang balakang sa bawat maruming kumpas ng tugtog.
Sa ikalawang palapag, nakasandal si Wu Suowei sa railings. Ang kanyang mga mata ay mariin at hindi matitinag na nakatutok kay Chi Cheng.
Nakita niya ang bawat galaw, ang bawat pagbaba ng labi ng lalaki sa katawan ng babae, ang bawat paghapos ng mga ugat sa braso nito habang binubuhat si Leah.
Isang pamilyar ngunit pilit niyang itinatangging pagnanasa ang nararamdaman niya habang pinapanood ang inosenteng estudyanteng pumasok sa kanyang opisina nung nakaraang araw.
Nasasaksihan niya ang unti-unting paglamon ng lugar sa pagkatao ni Cheng, at sa hindi maipaliwanag na dahilan, nagdulot ito ng pait at paninikip sa kanyang lalamunan.
Walang mababakas na emosyon sa magandang mukha ni Suowei, ngunit mas humigpit ang hawak niya sa railing.
Sa ibaba, tuluyan nang nagsimula ang bidding.
"Fifty thousand para sa babae!" sigaw ng isang lalaking kilala sa mga balita, isang opisyal ng gobyerno na madalas magsalita sa telebisyon tungkol sa moralidad at integridad ng pamilyang Pilipino.
"Seventy!” sagot naman ng isa pang mambabatas na may isa pang mananayaw sa kanyang kandungan, “kilala mo ba ‘yon? Mukhang masarap-”
“Hindi, sir. Bago lang ‘yan, mas masarap ako sumakay d’yan.” Sagot ng babaeng nasa kandungan nito, sabay kumindat at hinawakan ang dibdib ng mambabatas.
Nagsimula nang magbilang ang emcee gamit ang mikropono upang tapusin ang bentahan.
"Seventy thousand, going once... going twice... sold to Table 4! Hammer price!" sigaw nito bilang pagkumpirma.
Nakasusulasok at nakakadiri pakinggan. Ang mga taong ito na nagpapasya para sa kinabukasan ng bansa, ang mga taong may mga asawa at pamilyang nakatira sa mga marangyang subdibisyon.
Paano nga ba aayos ang bansa kung ang mga pinuno nito ay may mga tahanang ang pundasyon pa lang ay bulok at puno na ng kasinungalingan?
Habang sapilitang hinihila ng mga bouncer ang babae mula sa mga bisig ni Cheng, na wala rin namang magawa upang pigilan ang mga ito, ay naghihintay na rin ang iba para sa bid sa kanya.
Si Cheng ay nanatiling nakatayo sa ilalim ng ilaw, hingal na hingal, ang itim na maskara ay basang-basa ng pawis.
Nagsimulang lumapit ang ibang mga beteranong babae at lalaki sa kanya upang subukang haplusin ang katawan nito.
"Fifty thousand," wika ng isang babae sa gilid ng VIP section.
Ang lipstick nito ay kasing itim ng gabi at hapit ang mamahaling dress sa katawan, halata mong galing sa lumang yaman ang bawat hiyas na suot.
"For a newbie? Masyadong mataas ang panimula mo, kabit ka ba ng bangko?" kantiyaw ng kaibigan nito sa tabi habang humihithit ng sigarilyo.
"Sariwa ang laman, who doesn’t want new toys?" sagot ng babae na may mapanuring tingin kay Cheng, tila kinakalkula na kung anong gagawin sa katawan ng lalaki kapag naiuwi niya ito. "Just look at that body.”
Mabilis na lumapit ang floor manager sa emcee habang nagkakagulo pa rin ang mga tao sa iba pang sumasayaw, bumulong ito nang mabilis ngunit may awtoridad.
Agad na tumango ang emcee, itinaas ang mikropono, at bumasag sa hiyawan ng karamihan.
"Ladies and gentlemen, we apologize for the interruption, but the bidding for him tonight is officially closed. We have an absentee bidder for Cheng. He is off the market!”
Napakunot ang noo ng babaeng nag-bid. Marahas niyang ibinaba ang kanyang baso sa mesa.
"What the hell?" asik niya, halata ang inis sa kanyang boses. "I just offered fifty thousand for a complete nobody! Sino ang tatalo sa bid ko nang hindi man lang nagpapakita rito? This is bullshit!"
Hindi na siya sinagot. Dalawang malalaking bouncer ang agad na lumapit kay Cheng habang nananatili itong nakatayo sa entablado, litong-lito at hingal pa rin.
Bago pa man siya makapagsalita kung anong nangyayari, isang makapal na telang itim ang marahas na itinali sa kanyang mga mata.
"T-Teka po..." bulong ni Cheng, bahagyang umuurong ang kanyang balikat. "Wala sa usapan ‘to! Chengyu! Chengy-”
"Sumunod ka na lang," sagot ng isang bouncer habang itinutulak siya patungo sa back exit.
Sumubok pumalag si Cheng. The thought of being taken somewhere while blindfolded filled him with overwhelming fear.
“Sandali lang... hindi ko naman po alam na ganito..." pilit niyang binabawi ang kanyang mga braso, ngunit mas lalong humigpit ang pagkakahawak sa kanya.
Narinig niya ang tunog ng bumubukas na pinto ng isang sasakyan at sapilitan siyang pinaupo sa backseat.
Walang nagsasalita sa buong biyahe. Ang maririnig lamang ay ang ugong ng makina at ang kanyang sariling paghinga.
Matapos ang ilang minuto, huminto ang sasakyan. Muli siyang hinila palabas, at ipinasok sa kung saang lugar. Itinulak siya papasok sa isang malawak na silid.
Finally, the blindfold was removed. He blinked slowly, trying to adjust to the dim light of the room. The moment his vision cleared, his heart nearly stopped at the sight before him.
A luxurious penthouse condo.
And at the center of the room, seated lazily on a leather armchair, was none other than Wu Suowei.
Suowei leaned back against the chair, his fitted black trousers accentuating the shape of his hips, his small waist and his long legs. His striking face remained unreadable, devoid of any emotion.
"M-Ma'am..." nauutal na saad ni Cheng, agad na napaatras ng isang hakbang ngunit nanatiling nakabantay ang bouncer sa kanyang likod. "Kayo po... Kayo po ang kumuha sa akin?"
Hindi agad sumagot si Suowei, ninanamnam ang bawat segundo ng takot at pagkalito sa mukha ng nakababata.
"Leave us," utos ni Suowei sa mga bouncer.
Nang marinig ang pagsara ng pinto, lalong binalot ng matinding tensyon ang espasyo sa pagitan nilang dalawa. Tumayo si Suowei mula sa kanyang upuan. Ang bawat hakbang sa sahig ay nagpapabilis sa tibok ng puso ni Cheng.
"You looked so pathetic down there," panimula ni Suowei. "Kailangan mo ng pera para sa pamilya mo? Is that how you show your worth?”
Napayuko si Cheng, hindi kayang salubungin ang matatalim na mata ni Suowei. "S-Sabi mo kasi-” hindi na siya hinayaan maatapos.
"Nakita ko naman, talagang ginalingan mo," ani ni Suowei.
Hinawakan niya ang panga ni Cheng, pilit na iniangat ang mukha ng lalaki upang makita ang namumulang pisngi nito. "You let that girl touch you. You let those disgusting people bid for your skin. Tell me, did you enjoy being treated like a slut?"
"Hindi po..." mahina ang boses ni Cheng, ramdam niya ang matinding kahihiyan, ngunit sa loob niya ay may init na nagsisimulang mag-alab dahil sa lapit ng katawan ni Suowei. "H-Hindi po masarap sa pakiramdam, nakakapangliit po…”
"Kneel."
Napatitig si Cheng sa kanya. "Po?"
"I said, kneel," ulit ni Suowei, mas mababa ang tono. "Gusto mong makuha ang kontrata mo, 'di ba? Gusto mong masiguro na makaka-enroll ka next semester? Then kneel, show me how submissive you can be to the person who actually owns you tonight."
Walang nagawa si Cheng, dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang katawan hanggang sa lumapat ang kanyang mga tuhod sa carpet.
Ang kanyang dibdib at braso, na may kaunting marka pa ng lipstick mula sa mga halik ni Leah, ay bahagyang nangangatog sa ilalim ng malamig na aircon ng condo.
Tumingala siya kay Suowei, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsuko at takot. "S-Suowei…" bulong ni Cheng na halos siya lang ang nakarinig.
Isang malamig na tawa ang pinakawalan ni Suowei. "Good boy.”
Suowei slowly raised his right leg and pressed his heel against Cheng’s chest, applying just enough weight to force Cheng to brace his palms against the carpeted floor.
Mula sa dibdib, walang awat na naglakbay ang outsole nito, dumaan sa tiyan, hanggang sa marating nito ang tapat ng zipper ng kanyang pantalon.
Hindi ito ganoon kadiin para tuluyang masaktan si Cheng, ngunit sapat ang pressure na direktang tumatama sa pagkalalaki niya sa bawat kaunting ikot ng paa ni Suowei.
"Ah..." napasinghap si Cheng.
"Don't move," Suowei whispered, slowly grinding his heel against the stiff fabric, teasing the tension coiled beneath Cheng's pants.
"Chi Cheng, twenty-two, student," panimula ni Suowei. "Experience? None." He slowly emphasized.
"M-Ma'am Suowei," puno ng singhal ng pagnanasa na pilit niyang nilalabanan.
Cheng’s cock was already beginning to harden from the mere pressure of Suowei’s outsole.
"Hindi ka ba nahihiya? Tinitigasan ka na agad," pang-aasar ni Suowei. "Look at how hard you are for me, Cheng.” He snickered.
Tumingala lamang si Cheng sa kanya, ramdam na ang panginginig ng braso nito sa pagkakapako sa pwesto.
"You're just a pathetic, poor student who would do anything for money. But you look so good when you're being ruined like this. Such a beautiful, dirty thing," patuloy ni Suowei.
"Opo... opo, ma'am..." pagtanggap ni Cheng.
His breathing quickened as the tip of the heel pressed deeper against his cock. The sensation sent a surge of pleasure through his entire body, leaving him unable to think straight.
Sa puntong iyon, maruming pagnanasa na lamang ang nasa isip ni Cheng. Gustong-gusto niyang iangat ang kanyang mga kamay upang hawakan ang paa ni Suowei at haplusin ang mahahabang binti nito.
Pero hindi pwede. Sino ba siya?
"I will help you, Cheng," bulong ni Suowei. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mukha upang titigan ito sa mata. "But from now on, you will only break for me. Naiintindihan mo?”
He went back into his seat once more, but his right leg remained pressed against Cheng’s pants. Lowering his heel, Suowei resumed the slow, circular strokes against the younger man’s length.
Bahagyang sumulong si Suowei, inilapit ang kanyang mukha upang mas lalong mapag-aralan ang bawat detalye ni Cheng.
Gwapo ang binata, matangos ang ilong, at makinis ang mukha na pinaliligiran ng mga kaakit-akit na nunal sa kanyang mata, ilong, labi, at gilid ng pisngi.
Suowei slowly raised his hand, his fingers tracing Cheng’s cheek down to his jaw. He felt the faint tremble beneath his touch.
He leaned even closer until they could feel each other’s breath, their lips barely apart as they lingered in silent anticipation.
Unable to hold himself back any longer, Suowei finally pressed his lips against Cheng’s.
The younger man’s lips were soft, carrying an innocent hint of surprise that slowly melted into surrender. With every movement of their mouths, Cheng found himself sinking deeper into the kiss.
Doon napagtanto ni Suowei na totoo nga ang sinabi ng lalaki, wala pa talaga itong karanasan dahil masyadong magulo, basa, at medyo hilaw ang paraan ng kanyang paghalik.
However, even though his movements were sloppy, Cheng’s effort to keep up with Suowei’s rhythm of kisses was obvious and deliberate.
“Ah-hmm…” Cheng moaned when Suowei suddenly pressed his heel harder against his crotch as they continued kissing.
Suowei released his jaw and roughly pulled his face away, breathless yet smirking as he looked at the drooling, flushed face of his new toy.
"You like that? Sobrang sarap ba at umuungol ka pa?" bulong ni Suowei.
Ibinaba ni Suowei ang kanyang paa mula sa kandungan ni Cheng, ngunit bago pa man makahinga ang binata ay itinapak niya ang kanyang dalawang takong sa dalawang nakatukod na mga kamay nito sa sahig habang nakaupo pa rin siya.
Dahil dito, napilitan si Cheng na ilatag ang kanyang mga palad sa sahig, para siyang isang aso na nakaluhod at nakayuko sa harap ng kanyang amo.
"Use your teeth. Unzip me," utos ni Suowei habang nakatapak pa rin sa mga kamay ni Cheng, pinipigilan itong gamitin ang kanyang malalaking palad.
Cheng had no choice but to obey. He leaned closer to Suowei’s crotch, sensing the heat and scent of his presence.
Carefully, he bit the edge of the zipper on the fitted trousers of the older, slowly pulling it down until the front finally gave way.
Suowei lowered his trousers and undergarments, revealing his hardened cock to the kneeling young man. He looked down at Cheng with eyes full of mockery.
"You will suck me, Cheng. Isusubo mo tite ko para sa pera,” panlalait ni Suowei habang hinahawakan ang buhok ni Cheng, marahas itong sinasabunutan upang piliting itingala ang mukha ng binata. "Show me what you can do, you poor little thing. Suck it.”
"Y-Yes, ma'am..." sambit ni Cheng, ang kanyang mga mata ay nagbababadya ng luha dahil sa matinding kahihiyan ngunit wala siyang balak humindi. Hindi pwede.
Cheng engulfed Suowei’s length, mapping the heat and wetness of his mouth over it. Inexperienced and eager, he choked on the very first push, coughing as tears pricked his eyes while he desperately tried to take it all down his throat.
Subalit hindi siya binitawan ni Suowei. Mas lalong hinigpitan nito ang pagsabunot sa buhok niya, ginagabayan ang kanyang ulo, itinutulak ang sarili nang malalim sa bibig ng binata.
"Ah... fuck,” ungol ni Suowei. “For someone with no experience, your mouth's good.”
Ipinagpatuloy ni Suowei ang paggabay sa ulo ni Cheng, mabilis na kinakantot ang bibig nito.
Wala na siyang pakialam kung lumuluha na si Cheng sa pagkakabayo sa lalamunan niya, Suowei will chase that peak pleasure.
Makalipas ang ilang minuto, napakapit si Suowei sa ulo ni Cheng habang pinakakawalan ang kanyang mainit na tamod nang direkta sa lalamunan ng nakababata. "Lununin mo lahat. Huwag kang magtitira kahit isang patak.”
Napapikit si Cheng, it's not like he has a choice kung nakadiin naman ang palad ni Suowei sa ulo niya, pilit na pinalulunon ang likido nito. Ang kanyang mukha ay basang-basa ng sarili niyang luha, laway at pawis.
Nang bitawan ni Suowei ang kanyang buhok, inalis na rin niya ang pagkakatapak sa kamay nito, at marahan niyang hinila si Cheng patayo.
Dahil sa matikas at malaking pangangatawan ng binata, kitang-kita ang pagkakaiba ng kanilang mga pigura kapag magkatapat sila.
Matangkad ito at malapad ang balikat ni Cheng, habang si Suowei ay mas maliit at may mas pambabaeng hubog.
Muling nilapit ni Suowei ang kanyang sarili at hinalikan si Cheng, isang mas agresibong halik kung saan nalasahan pa niya ang natitirang tamod sa bibig ni Cheng.
Sa pagkakataong ito, pinayagan na ni Suowei na gumalaw ang mga kamay ni Cheng. Naglakbay ang palad ng binata sa katawan niya, hanggang sa marating nito ang maliit na bewang ni Suowei.
Isang kakaibang init ang biglang sumabog sa loob ng dibdib ni Cheng.
Feeling how remarkably small Suowei’s waist felt beneath his large hands only fueled his desire.
Even though he had been the one kneeling in humiliation moments ago, gripping Suowei's body gave him a raw reminder of his physical dominance over his boss' smaller frame.
Without breaking their deep kiss, they shuffled toward the bedroom. Cheng’s hands locked tightly around that waist.
Every step they took into Suowei’s dark bedroom was filled with ragged breaths. The slick mix of lips and saliva only deepened the heat between them as Cheng claimed every inch of Suowei's mouth.
His large hands never left the waist, pulling him closer until the back of his legs hit the edge of the bed. With a hand resting on his shoulder, Suowei gently pushed him down onto the edge of the soft mattress.
Suowei remained standing before him, still wearing his heels that gave him an added sense of height and authority. But in a single moment, their positions shifted.
Dahan-dahang ibinaba ni Suowei ang kanyang sarili, lumuhod sa sahig sa pagitan ng mga hita ni Cheng habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig nang mariin sa binata.
They kissed once again, their kisses turned rushed, leaving no room to breathe, dragging slow kisses down Cheng’s jaw, along his exposed neck, and further down Cheng’s bare chest and stomach.
Habang ginagawa ito, dahan-dahan inaalis ni Suowei ang pantalon ni Cheng, hinila at hinubad ang natitirang saplot hanggang sa tuluyan itong maiwan na walang kahit anong takip sa katawan.
Isang matinding alon ng kahihiyan ang lumamon kay Cheng.
He felt like an animal laid bare for slaughter, completely naked and vulnerable before his owner, who remained impeccably dressed.
"Look at yourself, Cheng," bulong ni Suowei, ang kanyang mukha ay nakatapat na sa naninigas na tite ng binata. "You look like a complete slut waiting to be used. Pokpok."
"Ma’am Wu..." hikbi ni Cheng, ang kanyang mga braso ay nangangatog habang pinapanood ang magandang mukha ni Suowei na unti-unting bumubuka ang bibig upang isubo siya.
Suowei slowly dragged his tongue along the warm cock, wet touch sending a sharp shiver down Cheng’s spine as he teased the sensitive tip.
Cheng’s mouth fell open at the sudden rush of pleasure. Coated in the boy’s slick precum, Suowei easily stroked up and down the length he couldn't take inside.
Ito ang unang beses na makakatanggap ng blowjob si Cheng, at pakiramdam niya ay umiikot ang buong paligid sa bawat sipsip na ginagawa ni Suowei.
“Tangina, ang ganda.” Ani ni Cheng sa sarili, “Ang liit mo sa harap ko, ma’am Wu.” Nais na sabihin ni Cheng.
Nakakahiya man, pero alam ni Cheng na lalo siyang binabaha ng libog kapag iniisip kung gaano kaliit ang mga kamay nitong nakapalupot ngayon sa tite niya, pilit na pinagkakasya ang ari sa loob ng maliit na bibig.
Suowei is petite, yet he has this god-like ability na mapasunod at mapaluhod ang mga tao sa harap niya nang walang kahirap-hirap.
Ano kayang itsura nito kapag nasa ilalim ko na at ako naman ang bumabaon?
Ano kayang itsura ni ma’am Wu kapag nagmamakaawa?
Unti-unting inilapit ni Cheng ang kamay niya sa mukha ni Suowei, nang hindi siya nito bawalin ay marahan niyang iniangat ang ulo nito upang mas masulyapan.
Tuloy lang sa pagtaas-baba ang ulo ni Suowei, ang kanyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa mga mata ni Cheng habang sinusubo siya.
Ano kayang itsura ni ma’am Wu kapag umiiyak na sa sarap habang kinakantot ko?
Suowei’s face looks so glowing, he has that natural beauty that you’d stare at instead of just having a second look. He is so fucking beautiful.
Tangina, Cheng, hindi pwede.
Pero lalaki lang si Cheng. Binata, malibog, at isang taong may nag-uunahang dugo sa ugat kapag nakatagpo ng katawang pwedeng pagbuhusan ng lahat ng init at pagnanasa.
Ang kaisipang may kakayahan siyang sirain ang magandang katawan ni Suowei ay nagdulot ng gutom na unti-unting umaakyat sa kanyang ulo.
Naririnig niya ang mga impit na tunog ng pagkasamid ng nakatatanda.
Mukhang sarap na sarap sa tite ko si ma’am Wu.
Kahit nababalot ng kahihiyan bilang isang bayarang stripper, napagtanto ni Cheng na may malinaw siyang pag-iisip ngayon.
Alam niyang nalilibugan siya nang todo. Ayaw niyang aminin, pero gusto niya ang nangyayari at tuluyan na siyang nilalamon ng init.
Hindi na napigilan ni Cheng na igalaw ang kanyang mga binti sa ilalim ng braso ni Suowei, pilit na nilalapit ang balakang upang lalong sumagad ang ari niya sa bibig ni Suowei.
"Ang sarap... ang sarap mo po sumubo, ma'am," ungol ni Cheng.
Kahit anong paggalang ang ilagay niya sa kanyang mga salita sa pamamagitan ng po at opo, alam niyang puro kabastusan lang ang lumalabas dito.
Hinawakan ni Cheng gamit ang dalawa niyang kamay ang mga pisngi ni Suowei, pinapanood ang pagluha ng mga mata nito. "Sige p-pa... subo mo lang po," utos ni Cheng habang umaawang ang kanyang labi.
"Hmgghkk!" nabubulunang ungol ni Suowei sa pagitan ng pagsubo.
Marahas na inilabas ni Suowei ang tite ng nakababata nang maramdamang hindi na siya makahinga dahil sa laki nito.
"Hmm, such a good boy…” dilaan niya ang ulo ng tite ni Cheng.
Nang masiyahan, muli niya itong isinubo nang mabilis, engulfing half of the younger’s cock.
Naramdaman na naman niya ang kamay ni Cheng sa kanyang ulo, nararamdaman ang mainit na palad nito sa kanyang anit, trying to push him down to make him suck more.
Because Cheng’s eyes were tightly shut against the unbearable pleasure, he missed the sharp, furious glare in Suowei’s eyes, and didn't see how it annoys the older that he is being bad.
Rage simmered beneath the older’s composed expression, offended by the audacity of his toy.
Wala siyang ibinibigay na permiso para kantutin ni Cheng ang bibig niya.
Cheng felt Suowei moaning around his cock, sending vibrations through his spine.
Naramdaman niyang nalulunod na si Suowei sa laki at haba ng kanyang tite.
In Cheng’s mind, since he was allowed to touch Suowei's face earlier and use his hands to guide the shallow thrusts into his mouth, he thought what he was doing was fine.
Akala niya pwede.
Ano kaya itsura nito kapag kinantot ko sa bibig?
The intoxicating urge to completely ruin the man before him snapped something vital inside Cheng’s head. Lost in a haze of raw lust, his large hands clamped tightly around Suowei’s jaw, forcing the older man’s head steady.
He stopped waiting for permission. With a low, beastly growl, Cheng arched his hips forward and forcefully slammed his thick, throbbing length deep into Suowei’s throat.
Punuin ko kaya ng tamod bibig nito?
Cheng began a ruthless assault, pushing himself into that tight, wet heat until he hit the back of Suowei’s throat.
Suowei’s eyes widened in shock, instantly welling with tears as the massive length choked him. Gagging violently, he tried to pull away, but Cheng’s grip on his hair and jaw remained ironclad.
In a desperate bid for control, Suowei slammed his fist down onto Cheng’s thick thigh. The sharp strike finally forced Cheng to pull back, panting heavily as strings of saliva connected his cock to Suowei’s reddened lips.
Before Cheng could even utter an apology, Suowei’s expression contorted into a sadistic fury.
Still kneeling between Cheng’s spread thighs, Suowei reached blindly beneath the edge of the bed.
His fingers wrapped around a sleek leather case, pulling it out with a sharp snap to retrieve a long metal urethral rod.
Cheng’s breath hitched, his balls tightening into a hard knot of fear. He had never seen anything like it in his life. Mas nakakatakot kapag hindi mo alam ang isang bagay.
The silver instrument made it look less like a tool for pleasure and more like for torture.
"M-Ma'am... a-ano po 'yan?” Cheng stammered, his voice dropping into a pathetic whisper.
"Tangina, may sinabi ba akong pwede mo gawin kung anong gusto mo?" Suowei snarled, he squeezed the base of Cheng’s shaft with a bruising grip. "You think because I let you touch me, you get to act like that? You are a fucking nobody. That is why you will shut up and take this.”
Suowei squirted a lubricant over the metal rod. Without a shred of gentleness, he pressed the rounded tip of the sounding cock directly against the sensitive opening of Cheng’s slit.
Isang matalim na sakit ang agad na sumabog sa buong katawan ni Cheng nang simulan ni Suowei na iusog ang rod papasok sa ulo ng tite niya.
"Ahh! Putangina... ma'am! Masakit po! Masakit po!" Cheng screamed, his large fingers clawing into the mattress, his body instinctively tried to flinch backward.
But Suowei’s grip on his shaft was a vice, holding him ruthlessly in place.
"A virgin working at a club? You're practically begging to get fucked." Suowei gritted his teeth, "Sinong tanga ang magta-trabaho sa stripper club tapos magugulat na may gustong lumapa sa'yo? Ikaw, Cheng, ikaw."
"A-Ahh! Please, please! Tama na, ma’am Wu! Masakit po talaga!" Cheng wept, the sheer agony twisting his face into a pitiful despair.
”Cry for me, Cheng," Suowei whispered, smirk spreading across his lips.
He pushed the rod another millimeter deeper, drawing out a high-pitched, broken sob from the younger. "This is exactly what you get when you disobey me.”
To intensify the punishment, Suowei began to slowly stroke the outer shaft of Cheng's cock, forcing a wave of overstimulation to clash violently with the invading metal inside him.
Cheng gulped heavily, his chest heaving as the sensations pushed his body to a dangerous precipice.
"M-Ma’am Suowei... lalabasan na po a-ako... p-please..." Cheng pleaded, his voice breaking.
”Yeah? If you cum without my permission, hindi lang ito ang aabutin mo,” Suowei warned, "You’re gonna be a good boy and hold your cum. That’s your punishment. You’re not allowed to cum until I allow you, you understand?”
Tears streamed freely down Cheng’s flushed cheeks, he nodded vigorously. "Yes… a-ahh! I'll be good. I'll be a good boy for you, ma’am... please..." He kept begging, whimpering for anything to stop the relentless assault on his nerves.
With a slow push, the entire length of the sounding cock was buried deep inside him, leaving only the tiny handle visible at the tip of his dick.
Cheng was a crying mess, his sweat and tears completely indistinguishable as they soaked his skin.
The invasive presence of the metal rod felt like it had completely paralyzed his lower half.
But Suowei wasn't done. Smiling cruelly, he began to slowly draw the metal rod back out, only to plunge it right back in, forcing a shattered moan of mixed sensations from the boy's throat.
He repeated the slow friction over and over, until the raw, white-hot pain inside Cheng’s urethra began to warp.
The friction evolved into a deep ache that radiated straight into his prostate, triggering an overwhelming pleasure.
”Ahhh... hng... M-Ma'am..." Cheng whined, unconsciously leaning his large frame closer to Suowei, desperately seeking the older warmth, looking for any anchor.
”Be a good boy for me, Cheng,” bulong ni Suowei.
Cheng’s eyes rolled back into his head, his heavy length leaking around the edges of the metal rod. "Ang sarap! Let me cum... a-ahh... Ang sarap po, ma’am Wu…”
Suowei chuckled darkly, enjoying the sight of him. "Hmm, were you a good boy?"
”Y-Yes! And I-I’ll do anything you ask me to... just please..." Cheng pleaded, completely stripped of any remaining pride.
Satisfied, Suowei finally stopped. He wrapped his slender fingers around Cheng’s jaw, forcing the weeping boy to look up at him.
Slowly, Suowei raised himself, standing just high enough over the edge of the bed to press a bruising kiss onto Cheng's trembling lips.
As they parted, Suowei thrust two of his fingers directly into Cheng’s mouth. Cheng immediately began to lap at them like an obedient dog, sucking on the digits.
After a few seconds, Suowei smoothly pulled his fingers out of Cheng’s mouth, wiping the excess moisture against the boy’s burning cheek.
"Yeah? No," Suowei answered softly, his smirk widening.
Suowei hadn't given him permission to remove the urethral rod, so he left it exactly where it was, remaining buried deep inside Cheng’s throbbing erection.
Before he could even adjust to the heavy ache between his thighs, Suowei turned away, crawling across the expansive mattress.
Despite being denied of cumming, Cheng followed instinctively on his knees, driven by a desperate, invisible leash.
The moment their lips met again, the kiss turned absolutely filthy.
It was a messy clash of saliva. Cheng used his massive frame to slowly press Suowei down onto his back.
He loomed over the older man, his shadows completely engulfing the smaller body.
"P-Pwede ka na po bang hubaran?" Cheng whispered, his voice trembling with horniness.
Suowei tilted his head, a mocking smirk playing on his wet lips. "Do it, you fucking charity case. Show me if you are good at anything else.”
Cheng didn't hesitate. His large palms mapped out Suowei’s skin, charting the child-bearing hips, and the smooth expanse of his long legs.
As he tore the expensive clothes away, Cheng rained bruising kisses down Suowei’s jawline, biting his collarbones, marking the skin with aggressive hickeys.
"Pwede ko bang dedehin?" Cheng grunted, his cock twitching violently around the metal rod inside it.
Suowei let out a sharp breath, his fingers wrapping around Cheng’s thick hair to pull the head down to his chest. "Take it, Cheng. Suck them.”
Cheng buried his face into Suowei's chest, greedily licking on his perked pinkish nipples, swirling his tongue around them while his large hands gripped his waist, squeezing hard enough to leave dark marks.
Tangina, Cheng screamed internally, tangina talaga.